Talerze arcoroc
Latające talerze to już właściwie symbol popkulturalny. Kojarzą się one z filmami science-fiction, książkami fantasy. Naukowo określane jako UFO [ang. Undefining Flying Object] czyli niezidentyfikowane obiekty latające i mające być pojazdami, którymi poruszają się istoty pozaziemskie spodki są dla jednych czysto fantastycznym wymysłem, inni jednak w nie wierzą. Każdy przeciętny człowiek miał już nieraz okazję zobaczyć wizję latających talerzy w filmach. Raz przedstawiane są one jako niewielkie, okrągłe pojazdy, innym zaś razem jako kilometrowe wręcz olbrzymy (jak w filmie „Wojna światów” Stevena Spielberga z Tomem Cruisem). Istnieją różnice w wizjach artystycznych tego, jak miałyby wyglądać środki transportu istot pozaziemskich, faktem jednak jest, że niemal w każdym przypadku jest to faktycznie w taki czy inny sposób „talerz” – okrągły, nieco pękaty spodek. Można się długo zastanawiać, dlaczego właściwie wszyscy reżyserzy, pisarze, twórcy przybierają właśnie takie wyobrażenie.
Powodów może być wiele. Nie można wykluczyć, że to już się po prostu utarło. Ktoś sobie wymyślił talerze i wszystkim przypadła do gustu taka wizja. Potem ją preparowano, udoskonalano, zmieniano – wciąż jednak trzymała się rdzenia swojego pomysłu, czyli zaskakującego (jeśli chodzi o obiekty latające) kształtu. Nie można jednak uznawać za nieważny wpływ relacji zwolenników wiary w UFO i domniemanych świadków spotkań z istotami pozaziemskimi. A takich osób – wbrew pozorom – nie brakuje. Internet roi się od zeznań ludzi, którzy UFO widzieli i od nagrań latających talerzy. Nie brakuje oszustów – wielu ludzi, chcąc zwrócić na siebie uwagę, preparuje nagrania, stwarzając rzekome dowody na istnienie niezidentyfikowanych obiektów latających. Nie należy jednak generalizować: istnieją prawdziwe nagrania, na których faktycznie widać na niebie coś, czego zidentyfikować się nie da. Wypowiedzieć się w tej sprawie racjonalnie i z sensem jest trudno. Są bowiem ludzie, którzy badaniom nad autentycznością dowodów na istnienie UFO zajmowali i zajmują się całe życie – wciąż jednak nikt nie powiedział z pełnym przekonaniem: „To okrągłe na niebie to ufoludek! Nie ma żadnych wątpliwości” lub też „Kosmici nie istnieją. Można to udowodnić”. Zdobycie dowodów na nieistnienie czegoś jest jednak dużo trudniejsze, niż w odwrotnej sytuacji. Doskonałym przykładem na to jest tak zwany Czajniczek Russella (lub Niebiański Czajniczek), który rzekomo krąży (tak jak planety) wokół Słońca po orbicie, zrobiony jest z niezniszczalnego materiału, idealnie wytrzymującego trudne, kosmiczne warunki i jest na tyle mały, aby żaden, nawet najdokładniejszy ziemski teleskop nie był w stanie go zobaczyć. Jeszcze nikomu nie udało się dowieść, że tak nie jest. Tak samo, jak nikt na świecie jeszcze nie udowodnił, że Bóg nie istnieje. Myślę, że z UFO sprawa ma się podobnie: na razie ludzie dzielą się na zwolenników teorii, że ono istnieje i na ludzi przeświadczonych o tym, ze jesteśmy sami we wszechświecie. Dopóki nie zdobędziemy twardych dowodów na to, że istoty pozaziemskie faktycznie latają pojazdami-talerzami, wielu będzie w to wątpiło. Jednak jeśli nikt nie udowodni, że UFO nie ma, wciąż znajdą się ludzie, którzy w nie wierzą. Tak samo jak znajdują się tacy, którzy wierzą w Boga lub nawet w Czajniczek Russella.
Jak na razie konkretnego stanowiska nauka nie przyjęła (bo jakże tu przyjąć?) lecz czy nie piękne są te wszystkie wizje i wyobrażenia artystów oraz specjalistów, które (choć wcale nie pewne) to jednak intrygujące? Jak wiele pola do popisu, wyobraźni i kreatywności dają nam Lem, bracia Strugaccy, Spielberg? To właśnie fakt, że nie cały świat jeszcze zdominowany jest przez pewne i niepodważalne dowody naukowe odkrywa jego piękno. To sprawia, że możemy się dziwić i fascynować. Któż bowiem z nas nie zastanawiał się nigdy, czy latające talerze istnieją? Kto nie wyobrażał sobie kosmitów, ufoludków, Marsjan? To naturalne, oczywiste i piękne – jesteśmy ciekawi świata, ale również niepewni w jego poznawaniu.